[et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”section” _builder_version=”4.16″ global_colors_info=”{}”][et_pb_row admin_label=”row” _builder_version=”4.16″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ custom_padding=”|||” global_colors_info=”{}” custom_padding__hover=”|||”][et_pb_text admin_label=”Text” _builder_version=”4.27.4″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
In de vorige artikelen onderzochten we waarom het dempen van klachten geen integratie is en waarom begrijpen waar je angst vandaan komt nog geen lichamelijke veiligheid betekent. Maar wat gebeurt er wanneer activatie niet alleen terugkeert \u2014 maar langdurig aanhoudt?<\/span><\/span>\u00a0<\/span><\/p>\n In dit derde en laatste deel van de reeks over hoe je zenuwstelsel leert omgaan met angst en stress kijken we naar wat er gebeurt wanneer je systeem niet meer vanzelf herstelt. Ook dit artikel is gebaseerd op het\u00a0<\/span><\/span>webinar<\/span>\u00a0<\/span><\/span><\/span>\u201cDe doorbraak in je zenuwstelsel die angst en stress eindelijk doorbreekt\u201d<\/span><\/span><\/em>\u00a0<\/span>van Marlies voor Breinfijn.<\/span><\/span>\u00a0<\/span><\/span><\/p>\n Misschien voel je je al langere tijd moe. Niet gewoon moe na een drukke dag, maar diep vermoeid. Je slaapt, maar wordt niet uitgerust wakker. Kleine taken kosten veel energie.<\/span><\/span>\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>\n Er is geen acute paniek meer. Geen extreme pieken. Toch voel je geen echte rust.<\/span><\/span>\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/span><\/p>\n Wat hier vaak speelt, is chronische activatie.<\/span><\/span>\u00a0<\/span><\/span><\/span><\/span><\/span><\/p>\n<\/span>Wanneer het alarm niet meer uitgaat<\/span><\/h2>